എന്റെ കനാൻദേശം — ദൈവം എനിക്കായി ഒരുക്കിത്തന്ന തേനും പാലും ഒഴുകുന്ന എന്റെ സ്വന്തം കനാൻദേശം! ചിക്കാഗോ നഗരത്തിൽനിന്ന് ഒന്നര മണിക്കൂർ മാത്രം അകലെയുള്ള പ്രകൃതിസുന്ദരമായ ഒട്ടാവയിലാണ് ഞാനിപ്പോൾ താമസിക്കുന്നത്. പ്രകൃതിയുടെ സൗന്ദര്യം വാരിവിതറിയ ഈ മനോഹരമായ ദേശം എനിക്ക് ഏറെ പ്രിയപ്പെട്ടതാണ്. നിശ്ശബ്ദത തളംകെട്ടിനിൽക്കുന്ന ഈ ഗ്രാമത്തിൽ, ഞങ്ങളുടെ വീടിന്റെ പിൻഭാഗം ചില വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ അതിമനോഹരമായൊരു കാഴ്ചയായി മാറുന്നു. സദാ പാറിപ്പറന്ന്, കൊക്കുരുമ്മി, എന്നോട് കുശലം പറയുന്നതുപോലെ ചുറ്റിത്തിരിയുന്ന കുഞ്ഞിക്കുരുവികൾ... ലവലേശം ഭയമില്ലാതെ തുള്ളിച്ചാടി ഓടിനടക്കുന്ന മുയലുകൾ... ചില വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ ഞാനവർക്ക് കൂട്ടുകാരിയും അവർ എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരുമാണ്. സന്ധ്യാസമയത്ത് പാത്തും പതുങ്ങിയും എത്തുന്ന പുള്ളിമാൻകൂട്ടങ്ങൾ... ഞങ്ങൾ അവിടെത്തന്നെയുണ്ടോ എന്നറിയാൻ, കാലുകൾ പതുക്കെ ഉയർത്തിവെച്ച് ഗാംഭീര്യത്തോടെ നടന്നടുക്കുന്ന മയിലുകൾ... ഈ കാഴ്ചകളെല്ലാം എന്റെ മനസ്സിന് പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവാത്ത സന്തോഷവും സമാധാനവും പകരുന്നു. അങ്ങനെയിരിക്കെ, ഒരുനാൾ പകൽസമയം ഞാനറിയാതെ ഏറെ വൈകിപ്പോയി. ചക്രവാളം പതുക്കെ ചുവന്നുതുടുത്തുകൊണ്ടിരുന്നു....
മഞ്ഞിൽ കുടുങ്ങിയ ദിവസങ്ങൾ, പൂക്കളായി വിരിഞ്ഞ നിമിഷങ്ങൾ ക്യാപ്ഷൻ കേട്ടിട്ട് എന്തോ പോലെ തോന്നുന്നുണ്ടല്ലേ? അതിന് കാരണമുണ്ട്... മറുനാടൻ മലയാളിയായ എനിക്ക് പൂക്കളെ ആസ്വദിക്കാൻ വർഷത്തിൽ ഏകദേശം ആറുമാസം മാത്രമേ സാധിക്കാറുള്ളൂ. ബാക്കി ആറുമാസം നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന മഞ്ഞുകാലം. പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങാൻ പോലും പ്രയാസമുള്ള ആ ദിവസങ്ങളിലാണ് ഞാൻ സ്വയം ഒരു കലാകാരിയായി മാറുന്നത്. കാണുന്ന പൂക്കളൊക്കെയും മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞപ്പോൾ, അവയെ സ്വന്തമായി ഉണ്ടാക്കി സമയം ചെലവഴിക്കാൻ തുടങ്ങി. അങ്ങനെ പറയാം, "ഉർവശി ശാപം ഉപകാരം" എന്ന പോലെ! ഒട്ടും മടുപ്പ് കൂടാതെ വിശ്രമവേളകളെ വിനോദമാക്കി മാറ്റുക എന്നത് ഒരു വലിയ അനുഗ്രഹമാണ്. കുറച്ച് ക്ഷമയും ഇത്തിരി കലാബോധവും ഉണ്ടെങ്കിൽ നമ്മളാൽ കഴിയാത്തതായി ഒന്നുമില്ലെന്നാണ് എന്റെ വിശ്വാസം. ചിലപ്പോൾ അതൊരു വലിയ ആത്മസംതൃപ്തിയായി മാറും. ഈ കാണുന്ന പൂക്കൾ ഒരു വാശിയുടെ പുറത്തുണ്ടായ എന്റെ ചെറിയ കലാസൃഷ്ടി തന്നെയാണ്. അദ്ധ്യാപിക ജോലി ഉപേക്ഷിക്കണമെന്ന് അച്ഛനും മക്കളും ഒരേ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞപ്പോൾ, "നിങ്ങൾക്ക് വേണ്ടെങ്കിൽ എനിക്കും വേണ്ട" എന്ന് പറഞ്ഞ് ഞാൻ പുതിയൊരു ജീവിതത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങി. ആദ്യ ദിവസങ്ങളി...